فرموده اند ماه مبارک رمضان به ما اقبال کرده، ما چطور؟
آیا به استقبال آن رفته ایم؟
      فرموده اند به میهمانی خدا دعوت شده اید، آیا حسّ و آمادگی میهمانی رفتن را یافته ایم؟
  این چه ماهی است که بعضاً حتّی بدون شناسایی قدرش در آن وارد می شویم، اما در هنگام پایانش از دوریش احساس دل تنگی می کنیم؟!

    تجربه و خاطرات خود را از رمضان های گذشته مرور کنیم:
  • لحظات شیرین و روح بخش افطار
  • وسعت یافتن روزی ها و پُر برکت شدن سفره ها
  • نزدیک شدن دل ها و رفع کدورت ها و دشمنی ها
  • احساس بزرگی و قوت شخصیت، صبر و حوصله یافتن
  • رغبت به کارهای خوب و نفرت از کارهای بد
  • جمع گرم خانواده ها سر سفره افطار و سحری
  • چراغ های روشن منازل در هنگام اذان صبح، خیابان های خلوت شهر در وقت اذان مغرب، شلوغی مساجد و زیارت گاه ها
  • عبادت های خالصانه، دل های شکسته و امیدوار
  • شب های قدر با همه عظمت و تأثیر شگرفش
  • تجدید شدن یاد امیر المومنین، امام علی علیه السلام و مظلومیتش
  • دعاهای جوشن کبیر، افتتاح، سحر،ابوحمزه و .... که چون مرهم است بر دل های مجروح، آرامش می دهد و روح را می نوازد.
  • گوش های شنواتر از گذشته و چشم های بیناتر از قبل
  • و .......

 چه سخاوتمند است این ماه و چه عزیزو دوست داشتنی است!

چندان وقتی به آمدنش نمانده، کوچه دل را آب و جاروب کنیم و برسر در آن بنویسیم:

"ای ماه شریف خوش آمدی"