روزی حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) به صحرایی تشریف بردند. ایشان بادیه نشین هایی را دیدند، برای رفع عطش به سوی آنها رفتند آنها با حضرت برخورد ناشایستی کردند و دعوت آقا را اجابت ننمودند و از دادن آب به پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)   خودداری نمودند.

پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) دعا فرمودند: خدایا به آنها بیشتر بده ! در ادامه راه به افراد دیگری برخورد کردند و طلب آب کردند. آنها استقبال عجیبی کردند و حتی برای ایشان شیر هم  آوردند آنگاه رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) دعا فرمودند : خدایا به اندازه کفاف به ایشان بده (اللهم اعطه الکفاف) این قضیه برای اصحاب سوال برانگیز شد که چرا رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)  در جق آنها که از دادن آب خودداری کردند  آن گونه دعا کردند، اما اینجا دعا کردند که خدا به اندازه کفاف  به آنها بدهد؟

حضرت (صلی الله علیه و آله و سلم)  در پاسخ فرمودند: فکر نکنید که زیادی مال و اولاد و دنیا خیر است که این کثرت جز گرفتاری و دردسر چیز دیگری نیست.

  • نتیجه

کثرت مال و اولاد موجب سرگرمی انسان می شود و از آن طرف به همان نسبت انسان از یاد خدا باز می ماند.

« یا ایها الذین امنوا لا تلهکم اموالکم و لا اولادکم عن ذکر الله و من یفعل ذلک‏ فاولئک هم الخاسرون »

ای کسانی که ایمان آورده اید اموال و اولادتان شما را از یاد خدا به خود مشغول ندارد ، که هرکه چنین کند زیانکار است.

پس شاید فلسفه فرمایش حضرت (صلی الله علیه و آله و سلم)  این باشد که وقتی انسان مال و ثروت کمتری دارد، توجهش به خدا زیادتر است؛ چون گرفتاری های دنیا و سرگرمی ها نمی گذارند که به یاد خدا باشیم.

درس اخلاق استاد آیت الله علوی گرگانی